Inicio

XIV NOVAS FRONTEIRAS NA IGUALDADE DE OPORTUNIDADES 2.0:

Xénero - Violencias - Coeducación - Comunicación

AnadeMiguelOctavioSalazarJoséIgnacioPichardoAnaIglesiasGaldoMabelLozanoCarmenRuizRepullo

NuriaVarelaLucasPlateroMªElenaSimónFernandoBarragánAmparoToméMªIsabelMenéndez

YolandaDomínguezMªJoséMendezLoisCelsoTaboadaLorenzoSusiPayoNegro


PATRIARCADO E NEOLIBERALISMO - HOMES DISIDENTES - DIVERSIDADE SEXUAL E IDENTIDADE DE XÉNERO NO ÁMBITO UNIVERSITARIO E LABORAL - XUVENTUDE, APRENDIZAXES HORIZONTAIS E PEDAGOXÍA PATRIARCAL - OS AMOS DA PROSTITUCIÓN E A TRATA - XESTAR PARA OUTRXS: REFLEXIÓNS ÉTICO FEMINISTAS SOBRE OS VENTRES DE ALUGUEIRO - ESCOLAS LIBRES DE VIOLENCIAS - REACCIÓNS FEMINISTAS ANTE A MISOXINIA - INTERSECCIONALIDADE E XÉNERO - A IGUALDADE TAMÉN SE APRENDE - VIOLENCIAS PATRIARCAIS NO SISTEMA EDUCATIVO - ESTRATEXIAS PARA ELABORAR PROXECTOS COEDUCATIVOS NAS ESCOLAS - COMUNICACIÓN E XÉNERO - CONECTAR ÁS PERSOAS PARA CAMBIAR O MUNDO

A subxectividade humana na historia parece unha novela da que as mulleres estiveron case ausentes, ou ben, estiveron presentes pero como seres que definen a súa importancia desde as funcións biolóxicas do seu organismo ou pola súa colaboración como encargadas das cousas invisibles da vida que, con todo, son indispensables para o sustento social.

Como se esa clara subordinación non fose suficiente mácula, incontables mulleres tiveron que soportar a redución da súa persoa como obxecto susceptible de aproveitamento, de explotación e de goce. As lendas, relatos, crónicas, historias de vida, están poboadas de mulleres usadas como adornos, como fetiches sexuais, como pezas que se atesouran.

Todo iso é o antecedente do que podemos testemuñar acotío pero que a miúdo pasa desapercibido grazas á normalización dunha retórica do visual, dunha multiplicidade de estratexias que buscan explotar en diversas formas o obxecto do desexo, que é o corpo feminino.

Nun contexto semellante, non importarán os avances acadados en materia de dereitos humanos, porque a muller segue sendo reducida, se non en todas as sociedades, si na maioría, a un corpo sexualizado.

Isto explícase a partir do que Johan Galtung identifica como violencia estrutural, a cal indica o patrón de exclusión das mulleres nunha contorna de cultura patriarcal, proposta que Gayle Rubin complexizou ao sinalar que os sistemas sexo/xénero implican non só a subordinación das mulleres senón tamén a presión social aos homes para que cumpran cos roles socialmente determinados polo seu sexo biolóxico. Isto supón a normalización das relacións de poder entre sexos que fan cotiá a violencia e vólvena, a miúdo, imperceptible.

A historia dominada polo sistema patriarcal provocou que, aínda hoxe, sigamos convivindo nunha sociedade cunha marcada situación de desigualdade e nun marco de relacións de poder e dominación dos homes sobre as mulleres, a pesar da loita incansable de moitas persoas que se sumaron ao esforzo de lograr maiores cotas de liberdade e democracia. Exércese violencia contra as mulleres, polo mero feito de selo, e isto constitúe un atentado contra a integridade, a dignidade e a liberdade das mulleres e, independentemente do ámbito no que se produza, é un atentado contra toda a sociedade.

Historicamente, e en todas as sociedades, a falta de concienciación e implicación, a evasión e en ocasións o rexeitamento dos homes ás cuestións relacionadas coa igualdade, conlevan un lastre nos avances tanto sociais como persoais das mulleres, dos demais homes e de toda a sociedade no seu conxunto, así como unha limitación, dificilmente salvable, para as políticas públicas de familia, de benestar social e de igualdade.

Elisabeth Badinter (1993) cre que os homes se atopan nun cruce de camiños que, a miúdo, toma para eles a forma dun dilema insoportable: mutilación da súa feminidade ou mutilación da súa virilidade; «ferida mortal para a súa «alma feminina» ou ben afogamento no regazo maternal». Ela cre que a vía intermedia sería a máis recomendable, probablemente porque en todo ser humano se encontran características de todo tipo. O único que acontece é que unhas se asociaron ao xénero feminino e se mostraron como negativas e outras consideráronse positivas e pertencentes ao ámbito da masculinidade. Pero en realidade ambos os dous polos forman un todo; o ser humano é un ser complexo cheo de contradicións e matices de diferente intensidade, e varía nos seus comportamentos ao longo da súa vida.

Neste sentido, as mulleres están máis liberadas desa loita porque teñen interiorizada de xeito natural a masculinidade e a feminidade, sen contradicións emocionais. As etiquetas de fortaleza, dureza e valentía, non son exclusivamente masculinas; son adscricións e estereotipos de xénero creados no seo de culturas patriarcais que dividen as persoas en dous grupos diferenciados e interdependentes. E é que a riqueza dos humanos está precisamente en que todos somos vulnerables e fortes á vez, activos ás veces e pasivos outras, gañadoras e perdedores tamén.

Os homes son, en xeral e con diferenza, o grupo privilexiado nas relacións de xénero – en cuestión de salarios e riqueza, do poder organizativo (incluíndo a política), da autoridade cultural (incluíndo a relixión), do acceso ao espazo, aos servizos persoais das mulleres, etc. Podemos medir este privilexio empiricamente. A moitos homes non lles chegan moitos destes privilexios, e algúns son marxinados polas relacións de xénero patriarcais - como os homes homosexuais, por exemplo. En termos xerais, sen embargo, os homes benefícianse do patriarcado, e non se pode esperar que un grupo privilexiado se alce con pancartas e derroque o sistema. Pero moitos homes poden ver máis alá deste privilexio, decatándose do dano que lles fai ás mulleres e ás nenas que son importantes para eles, así como ás relacións humanas na súa vida. Moitos homes decátanse de que ese privilexio é incompatible cos principios nos que cren, como a igualdade e a xustiza.

Actualmente están a xurdir novas iniciativas masculinas, homes disidentes con outras perspectivas que propoñen que o camiño para os homes é o de construír outros modos de relación máis personalizados, baseados en reflexións, apetencias, quereres e acordos con compañeiros e compañeiras que se atrevan a experimentar no ámbito da sexualidade e as emocións, do respecto e da igualdade. Non nos queda outro remedio, entón, que sacudirnos o medo de enriba e buscar novos modos de relacionarnos... por exemplo, configurando pactos continuamente que buscan unha harmonía de poderes, aceptando o noso papel na paternidade de maneira activa e non violenta, buscando formas de sexualidade non tóxicas e lesivas para as mulleres e para os propios homes, para crear relacións baseadas na complicidade e o compañeirismo, afastadas das mecánicas de dominación e submisión tradicionais. E por suposto, compartindo recursos en políticas de igualdade e saíndo xuntos e xuntas á rúa, para reivindicar os nosos dereitos.

A violencia é un fenómeno social estreitamente ligado á construción da identidade masculina e que está presente en todo o proceso de socialización dos homes nunha maior medida que na das mulleres, xa que a utilización da violencia como sistema de control e poder persiste en moitísimos homes. A violencia é utilizada, polos homes contra as mulleres, como sistema de control e dominación, e como medio para resolver conflitos con outros homes, e mesmo contra un mesmo, pensando que é unha ferramenta eficaz e lexítima.

A violencia de xénero está estreitamente ligada a un modelo cultural hexemónico baseado no machismo. A loita contra a violencia de xénero non pode prescindir das accións de apoio aos cambios culturais, sobre todo nos grupos de idades máis novas, polo que ten a que ver co enfoque de xénero e a sexualidade. Debe lembrarse que a violencia é unha estratexia de relación aprendida. Sexan cales sexan as formas en que se manifesta, sempre busca o obxectivo de erosionar a autoestima e a imaxe social das mulleres (de todas as mulleres, non só das que a sofren), co fin de que aqueles homes cun claro modelo masculino tradicional sigan a manter o poder e o control sobre elas.

A abordaxe das diferentes formas de violencia que se poden manifestar dende o patriarcado, das violencias masculinas cara ás mulleres pero tamén cara a outros homes, menores, persoas maiores, con diversidade funcional, dependentes,... así como outras formas de control, submisión e dominación que con certos matices, formas e representacións diferentes se presentan na sociedade, son os eixos dos contidos que trataremos de explicar neste curso. Calquera tipo de violencia fundaméntase nunha relación de poder onde alguén trata de dominar a outra persoa pola forza, contra a súa vontade; trata de obrigala a que faga o que non desexa, a que se pregue e recoñeza a súa inferioridade e dependencia con respecto a quen exerce a violencia explícita ou simbólica.

Ditas violencias pódense exercer individualmente ou como grupos de poder social, político, cultural, relixioso, familiar..., de maneira directa contra calquera persoa, contra o seu status, os seus bens, as súas diferentes pero lícitas formas de vida e/ou contra as posibilidades de crecer e desenvolverse socialmente de maneira autónoma e digna. Ditos contidos son, sen dúbida, aspectos realmente meritorios para reflexionar no exercicio educativo formal e informal con toda a comunidade, neste momento histórico e particular.

A pesar de haber unha maior concienciación acerca destas duras situacións de violencia, e pese ao desenvolvemento actual de diversas regulamentacións, e maiores cotas de igualdade formal, mantense o incremento dos casos de trata con fins de explotación sexual, que pasou de ser un fenómeno social histórico a unha crecente industria sexual global que se move desde unha lóxica empresarial e que extrae os seus enormes beneficios dunha demanda incentivada por unha cultura hedonista que xenitaliza o social e que naturaliza o uso cosificado das mulleres e das nenas.

A trata con fins de explotación sexual, como efecto explícito das violencias simbólica, cultural, sexual e estrutural, evidencia unha realidade económica na que o capitalismo globalizado e o patriarcado se integraron de tal modo que as vítimas son reducidas a mercadorías a partir da convalidación da súa posición de xénero subordinada. Ver o contexto con este prisma, permitirá comprender que este fenómeno non pode ser reducido a un mero asunto de loita contra o crime organizado, senón que debe percibirse como un mal que involucra moitos aspectos mais da cotidianeidade social do que a miúdo estamos dispostos a recoñecer.

Sabemos que nenos e nenas, logo mozos e mozas, aprenden e interiorizan perfectamente que as mulleres, en última instancia, están para servir os desexos e o proxecto de vida dos homes. Apréndeno a través de moitas canles e de todos os axentes de socialización, pero principalmente a través da imaxe que amosa das mulleres a chamada “industria sexual”, da pornografía e da prostitución.

A industria do sexo move moitísimo diñeiro e intereses comerciais nun contexto neoliberal e sen escrúpulos. A mensaxe que transmite é a de normalizar, banalizar e idealizar a prostitución e a sexualidade heteropatriarcal como se fose algo que empodera ás mulleres. Vivimos nunha sociedade que está tan patriarcalizada, e pode chegar a ser tan “parva”, que parece que se algo está relacionado coa sexualidade non se pode nin sequera cuestionar. Temos que valorar, coas ferramentas educativas e democráticas, e cun claro enfoque de xénero, o que é realmente ter liberdade sexual e o que é violencia de xénero e portar ferramentas para cuestionar que se espera das mulleres e tamén que se espera dos homes.

As webs de pornografía e prostitución son absolutamente denigrantes e violentas. Sabemos que rapaces, cada día máis novos, usan como noutros tempos como sistema de iniciación sexual ir con mulleres prostituidas, maioritariamente rapazas moi novas maltratadas e traídas dende países desestruturados dos máis pobres do mundo. Como comenta a profesora Ana de Miguel (2012) “a prostitución é unha auténtica escola da prepotencia e dos valores patriarcais máis rancios”.

A prostitución feminina é “cómoda” para os homes sans do heteropatriarcado porque acceden de modo inmediato ao sexo, e aforran tempo, sáltanse os pasos do cortexo, prescinden da interacción persoal, o traballo de sedución, e o medo ao rexeitamento. Outra “vantaxe” é que poden despreocuparse por completo do pracer da outra persoa e centrarse no seu, porque a muller prostituida non pode queixarse.

Cando analizamos a violencia contra as mulleres vemos que se relaciona coa misoxinia, o desprezo cara ás mulleres, pensar que as mulleres son menos que os homes e principalmente, que as mulleres están sempre dispoñibles xa que “son todas unhas putas”, porque son tentacións para eles. Non debemos esquecer que os homes da nosa cultura coaccionan dende múltiples canais para que as mulleres vaian case espidas aínda que logo se empregue iso mesmo como sistema de control e violencia.

Como comenta a profesora Ana de Miguel “a prostitución é a institución pola que a sociedade “habilita” mulleres para que os homes teñan libre acceso aos seus corpos, pero non é o intercambio de sexo por diñeiro. Un home ou un mozo, en calquera cidade do mundo que pregunte "e aquí onde están as mozas?", vanlle entender perfectamente, principalmente outros homes, facendo ademais unha especie de sinonimia entre moza, muller e prostituta”.

Denominacións como “traballadoras sexuais” o que fan é invisibilizar a verdadeira situación. No contexto deste país estaría feo que un home tivese catro esposas, non obstante, ao mesmo tempo que aquí se condena a poligamia, conséntese ter centos de miles de mulleres nunha “institución” á que os homes poden acceder cando queiran. Moitos critican o harén musulmán, pero un prostíbulo é un harén “democrático”, e hai milleiros e en cada un dos pobos e cidades do noso país.

No mundo real, e en pleno século XXI, cada ano miles de nenas e mulleres son secuestradas, torturadas, violadas e vendidas como mercadoría con fins de explotación sexual. A trata é un “negocio” moi lucrativo onde a muller prostituída carece de todo tipo de dereitos humanos básicos.

A trata de persoas con fins de explotación sexual é a nova versión da escravitude do século XXI, como cualificou a ONU e constitúe a mais grave violación dos seus dereitos humanos. Cada ano, case 3 millóns de persoas, 80% mulleres e nenas, son vítimas da Trata. Ademais, converteuse no terceiro negocio clandestino máis lucrativo do mundo (move 31.000 millóns de dólares ao ano), tras o tráfico de drogas e o de armas.

As vítimas de trata son un dos colectivos máis desprotexidos da nosa contorna social, e os seus dereitos fundamentais son violados e negados a diario. A experiencia de moitas ONG que traballan pola eliminación da Trata, serviu para observar que as consecuencias do exercicio da prostitución para a saúde mental, constatadas polos profesionais que as atenden, son as mesmas que sofren as persoas sometidas a torturas, tratos crueis, inhumanos e totalmente degradantes.

Pero debemos reflexionar, non só sobre os danos e efectos directos da prostitución, senón tamén sobre a inxustiza social, a discriminación e as violencias sobre as mulleres e as nenas, a migración forzosa e o consentimento do abuso de poder do que toda a cidadanía somos cómplice.

A poderosa industria sexual patriarcal apoiase na teoría da “libre elección” (agora que as mulleres son libres e iguais e que xa poden elixir vivir do seu corpo o de partes do seu corpo) e no suposto “consentimento” (“todo” é aceptable se hai consentimento), pero realmente nin hai liberdade nin hai igualdade, hai novas formas de reprodución da desigualdade patriarcal.

Non podemos permitirnos grandes esforzos en accións de sensibilización social, principalmente na xuventude, contra as diferentes formas de exercer violencia contra as mulleres por unha banda, e pola outra permitir que en concellos galegos ou outros preto de nos, se realicen, amparen, apoien e publiciten “actividades” desta condición.

A educación afectivo- emocional e sexual con enfoque de xénero, moitas veces esquecida no currículo educativo, é fundamental na formación da personalidade, influíndo positivamente na calidade de vida, na adquisición de hábitos básicos de saúde e benestar, na vivencia do pracer sexual e na consecución da felicidade e, en último termo, na loita contra a violencia machista.

A escola ten por obxecto inducir e estimular o proceso de se converter en persoa a través da maduración integral de todas as capacidades potenciais, non só as cognitivas, senón tamén as afectivas e as condutuais.

O desenvolvemento afectivo-emocional e sexual das persoas, o descubrimento do propio corpo, o coñecemento e expresión das emocións e sentimentos, a capacidade de verbalizalos mediante a adquisición de conceptos e criterios reflexionados e responsables, contribúen de xeito eficaz á mellora da autoestima, da intelixencia emocional e da autonomía, así como á construción das identidades sexuais desde o respecto e a liberdade.

Desde a filosofía coeducativa resulta imprescindíble traballar estes contidos transversais e actitudinais nas aulas, para que a escola non se limite a ser só instrución senón un lugar de formación de persoas, e para iso as nenas e os nenos deben ser protagonistas do proceso de aprendizaxe, mediante a súa participación activa, propiciando unha contorna na que lles resulte doado falar das súas dúbidas, preocupacións e temores particulares, en relación a un tema que en xeral resulta difícil e delicado de abordar por parte do profesorado e do propio alumnado polo que require traballo serio e honesto e formación específica..

En aras de promover unha cidadanía máis igualitaria, teremos que aprender a ser persoas críticas coa linguaxe mediática e publicitaria e aprender a utilizar modelos que valoren a presenza de mulleres e homes con diversas identidades e diferentes características físicas, étnicas, socioeconómicas, idades,... para representar a todas as persoas que existen na sociedade de forma real, e a valorar positivamente estas diferenzas, a fin de construír modelos de referencia, ampliar expectativas, e propor distintas actitudes, comportamentos e valores que garantan que a comunicación participe dos principios de igualdade de oportunidades e de trato.

Por último, considerar que os medios modernos de comunicación, inflúen na formación do comportamento social, mais do que a maioría se imaxina. Pais e nais, educadores e educadoras que se preocupan polo impacto que tales axentes causan na infancia, normalmente non caen na conta de que eles e elas mesmas seguen os exemplos e as suxestións, e recollen as opinións e as actitudes que lle presentan eses medios.

Nun momento histórico como o actual, onde a cultura audiovisual o impregna todo, é, a través de cada un dos formatos audiovisuais “cine, televisión, vídeo, internet”, como podemos coñecer a imaxe real que posúe a sociedade sobre a identidade de xénero e a diversidade sexual. Ademais, o audiovisual é unha das mellores ferramentas de representación das transformacións e cambios sociais, e tamén pode chegar a ser un medio dinamizador e de transformación cultural (e ideolóxica) cara á igualdade. Unha ferramenta básica de visibilidade a todas aquelas identidades reprimidas e/ou ocultadas.

Neste momento, estase comprobando que o cabo do ano, nenos/as e adolescentes españois, están máis tempo fronte ao televisor, ordenador ou a videoconsola, que fronte ao profesorado na aula. Tal situación ten un claro efecto socializador, concluíndo que unha boa parte da construción social da nosa suposta realidade está determinada polos medios de comunicación masiva, que teñen outros intereses, non puramente educativos.

É de vital importancia ter, sempre, en conta o papel transformador da linguaxe, sendo esta un dos factores que afecta á construción do pensamento e que permite describir a realidade, desenvolvendo en certa medida o que pode ou non pode existir no imaxinario colectivo.

Os estereotipos sexistas que se presentan nos medios de difusión son, con frecuencia, discriminatorios, degradantes e ofensivos para as mulleres e tamén para moitos homes. Debemos reflexionar sobre os modelos de comunicación de masas para tratar de ter as ferramentas que nos permitan suprimir a proxección constante de imaxes negativas e degradantes das mulleres nos grandes medios de comunicación, sexan electrónicos, impresos, visuais ou sonoros.

Moitos axentes sociais enfatizan que o/a usuario/a é quen decide usar ou non os mass media. Selecciona que medio usar, que programas ver, a que páxina de internet acceder, con quen chatear, etc, pero as eleccións ou as preferencias nestas decisións están fortemente determinadas polos valores, crenzas e/ou actitudes que se foron conformando grazas a outras axencias de socialización, particularmente a familia, nos primeiros anos e o grupo de iguais despois.

En definitiva, con poñentes cun gran nivel de coñecemento da materia e mellor capacidade de comunicación desde distintos puntos de vista, trataremos neste curso, de reflexionar sobre os estereotipos cotiáns que alimentan as ideas nesgadas do que é “normal" e aceptable, e que forza principalmente a mulleres e nenas a asumir funcións, que seguro non escollerían libremente, ou a gastar enerxía loitando contra as ideas preconcibidas acerca do papel que desempeñan no mundo. Así mesmo, sobre os estereotipos que tamén afectan aos homes nas decisións que adoptan, tanto no ámbito persoal, como no laboral, educativo, social e político.

Desde as institucións educativas e políticas, temos a obriga moral de formar á cidadanía para opoñerse a calquera proposta de calquera grupo que pretenda regulamentar, organizar e/ou regular aquilo que produce discriminación e violencia. Debemos abrir debates públicos e sociais que permita desterrar tópicos sobre a violencia neoliberal baseada no sexo, e que permita tomar conciencia da devastación persoal (física e psíquica, pero tamén social e política) que representa principalmente para as mulleres que a sofren, en primeiro grao e para todas as demais tamén, e que se visualicen estas actitudes e accións como un grave atentado contra os dereitos humanos.

Debemos formarnos e capacitarnos para crear e reclamar recursos educativos, sociais, laborais, económicos e lexislativos suficientes que permitan mellorar esta sociedade afectando a cada unha das diversas e diferentes persoas que convivimos nela.

A escola, como un dos principais axentes de socialización, debe tomar nota de todo isto e dotarse, ao igual que o resto de axencias implicadas, de ferramentas eficaces para poñer o seu gran de area e contribuír, decididamente, ao cambio da realidade descrita.

(escola / familia / grupos de iguais / medios de comunicación de masas / socialización / roles e estereotipos de xénero / representacións sociais do xénero / linguaxe publicitaria / patriarcado/ sexismo / misoxinia / masculinidades normativas e disidentes / violencias machistas / violencia de xénero / cosificación do corpo feminino / violencia sexual / prostitución / trata / incidencia do terror sexual / efectos dos mitos do amor romántico / desenvolvemento afectivo-emocional e sexual / diversidade sexual e identidade de xénero / interseccionalidade / medidas de atención á diversidade / linguaxes incluíntes / coeducación / educación en actitudes e valores igualitarios e democratizadores / corresponsabilidade / espazos para a aprendizaxe da convivencia / modelos igualitarios / boas prácticas )




Obxectivos

  • Incrementar a conciencia sobre as diferentes expresións de violencias machistas na sociedade, a fin de non limitar o debate sobre os medios para combater a violencia só a pequenos grupos, co risco de auto-referencialidade.
  • Evitar a hexemonía, xeral ou parcial, e ampliar a discusión e as achegas sobre as mellores accións de sensibilización e loita contra a violencia de xénero e outras violencias.
  • Mellorar as habilidades das e dos estudantes para contribuír a fortalecer o seu protagonismo e as súas posibilidades de influír na comunidade.
  • Coñecer e analizar boas prácticas para o desenvolvemento de actuacións igualitarias na escola mediante a revisión das ferramentas habitualmente empregadas e a análise de novas propostas.
  • Facilitar o intercambio de experiencias e o aproveitamento de materiais e recursos diversos sobre as temáticas propostas.
  • Incrementar o número de homes sensibilizados e que participan activamente a favor da igualdade de oportunidades.
  • Promover a participación e integración entre escola e comunidade a fin de desenvolver accións que permitan detectar os problemas educativos e sociais que lles afectan e aportar alternativas de solución que contribúan a mellorar a sociedade na que vivimos.
  • Facilitar o encontro de profesionais de distintos ámbitos de intervención relacionados coa igualdade de oportunidades, especialmente o profesorado, favorecendo o intercambio de experiencias e o apoio mutuo.
  • Entender as relacións existentes entre familia, escola, comunicación social e igualdade de oportunidades entre mulleres e homes.
  • Debater sobre a educación en igualdade nos ámbitos educativo e social, favorecendo unha reflexión sobre a igualdade como compromiso educativo.
  • Comprender a importancia da sensibilización para promover o cambio de mentalidades, actitudes e prácticas en relación cos procesos educativos que favorezan a comunicación igualitaria.
  • Abrir espazos de reflexión en torno ao sexismo que existe na comunicación humana, ofrecendo alternativas e proporcionando instrumentos para que, desde calquera ámbito, se potencie a utilización dunha linguaxe inclusiva e se trate a información desde parámetros non discriminatorios.
  • Dispoñer de recursos (simbólicos, semánticos, gramaticais, etc) para articular alternativas á comunicación sexista, racista, homófoba, etc.
  • Capacitar ao alumnado no manexo de técnicas para rachar cos estereotipos sexistas e evitar a súa reprodución.
  • Potenciar un uso seguro, responsable e saudable de internet e das diferentes redes sociais, fomentando as oportunidades e reducindo as ameazas.
  • Facilitar ao profesorado e ás familias o coñecemento de potenciais perigos no uso das redes sociais (contacto con persoas extranas, ciberbullying, acceso a contidos nocivos,...) así como o establecemento de medidas e estratexias de protección.



Público a quen vai dirixido

  • Alumnado universitario.
  • Profesorado.
  • Diplomadas/os, licenciadas/os, doutoras/es ou profesionais que traballen en institucións públicas ou privadas e que queiran ampliar os seus coñecementos previos, ou incorporar por primeira vez a perspectiva de xénero e a igualdade de oportunidades na súa practica profesional ou no seu acervo de coñecementos.
  • Profesionais e persoal técnico de institucións públicas e privadas: Concellos, Comunidades Autónomas, Administración do Estado.
  • Educadoras/es sociais.
  • Traballadoras/es Sociais e Orientadoras/es.
  • Profesionais dos medios de comunicación.
  • Community manager e profesionais da comunicación en Social Media.
  • Educadoras/es, ANPA, Asociacións sociais e/ou culturais, Fundacións, ONGs, Partidos políticos, Sindicatos...



Galerías

XI Novas Fronteiras na Igualdade de Oportunidades 2.0

Portal Transparencia

Roteiros de Lalín

LALIN AXENDA

DESPLIEGUE 4G EN LA BANDA DE 800 MHZ
http://directorio.lalin.gal
Canal Cultura Telegram, para ver a programación cultural de Lalín